Here we go again

Als ik de liefde door een kiertje weer mijn richting op laat kijken
en de donkere duizelige pijn drukt zich direct daarbij
Terwijl hij zo ver weg en dit zo dichtbij
Zou het dan niet aan de liefde liggen
maar misschien
gewoon
aan mij?

Geen zin

Want waarom zou alles naar behoren moeten scoren, niets verloren maar geboren jonge liefde.
Gele rokjes zijn te kort en dartelen te snel te fel voor hoe de heupen die ze dragen zich gedragen.
Die verstopt willen blijven, veilig willen blijven, begeerd willen blijven door die ene die al hun deukjes kussen zou.
Maar er is weer een dag, weer een nieuwe dag met een nieuwe man om te scoren met alle dartelende gele rokjes en verlegen deukjesheupen die daartoe behoren.