Hoger kunnen de woorden niet meer
De lucht wordt ijl maar we blijven bouwen
We stutten twee wankele torens met hoop
Vergullen een brokstuk en werpen het op
Miserabel kopstuk van bekende zinnen
De richting zijn we allang verloren
Schamele spitsen verdwijnen uit zicht
Wanhopige woorden blijven vliegen
Om de hoogste te zijn, de laatste
Eén zo imponerend puur
Dat het grondvesten doet schudden
En de ander te gronde richt
Zodat die op zijn knieën zakt
In de ruïne van zijn stenen gelijk
Waar de winnaar dan kan troosten
Als verwoesting een versmelting maakt
En de wrakstukken gepoetst gaan
In ons eigen luchtkasteel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten