Hoofd en hart gescheiden door opgetrokken knieën
Knieën gehavend van smeken en kruipen
Het lichaam dat verdwaasd neutrale troost biedt in de strijd
Laat tranen rustig biggelen over haar vermoeide huid
Tranen om wederom vergeefse woorden
Loodzwaar tilt het hoofd zich eens voorzichtig van de knieën
En aanschouwt de droom die als mist reeds lang vervlogen is
Is dit het laatste traanvocht dat op de knieën ligt?
Berust het hart zich in het lot dat het hoofd haar opgedragen heeft?
Of wacht haar nu haar schuldig loon
Voor het verblinden van haar liefde
Versaagd zakt weer het hoofd nu neer
Een laatste traan daalt af
En vormt een vleugje mist dat langzaam voor de ogen glijdt
Mist die gretig opgeslokt wordt door een eeuwig verdrinkend hart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten