Als ijzeren deken omvalt mij het besef
Dat niet alleen jij, maar ook ikzelf
Deel was van een utopie
Die ikzelf geschapen heb
Ik ben bang alleen te zijn
Vooral bang om dat te blijven
Dus creeërde ik een man
En bedacht dat hij perfect was
Puur van binnen,
waar ik het voelde
Precies zoals mijn man moest zijn
Maar ik vergat daarbij dat jij
Je eigen man hebt gecreëerd
Die gehecht zit in je ziel
En niet voor niets daar is ontstaan
Ik ben van één van hen gaan houden
maar niet degene die jij wilt
En eindelijk beseffen we beiden
dat waarheid boven alles gaat
Dus kruip ik onder mijn ijzeren deken
En huil omdat ik van je hou
Van jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten